Zalogowany jako: .   Wyloguj się

Jak wygląda trening twórczego myślenia w praktyce?

Zobacz artykuły na temat:naukadziecikreatywnośćinteligencjaszkoła średnia
Kinga Ignaszewska-Łaz
Pedagog
Treningu twórczego myślenia organizacyjnie oparty jest na podziale zajęć na poszczególne etapy i odpowiadające im grupy ćwiczeń. Dziś przedstawię jego zwyczajowy przebieg oraz przykładowe ćwiczenia, jakie programowo może obejmować.

Czywiesz.pl

Zwyczajowo trening twórczego myślenia dzieli się na etapy i odpowiadające im grupy ćwiczeń:

1. Ćwiczenia integrujące grupę, kształtujące pozytywny obraz własnej osoby.

2. Ćwiczenia rozwijające umiejętności interpersonalne.

3. Ćwiczenia rozwijające zdolności twórczego myślenia, wrażliwość zmysłową, spostrzegawczość, umiejętność dostrzegania problemów, redefiniowanie pojęć i problemów, dostrzeganie analogii.

4. Twórcza ekspresja - ćwiczenia dramowe, rozwijające zdolności plastycznego wyrażania myśli, emocji, przeżyć w języku sztuki, zachęcające do bardziej otwartego i spontanicznego wyrażania pomysłów, idei i humoru.

5. Na koniec ćwiczenia rozwijające samowiedzę i samoocenę, uczące przejawiania postawy twórczej w najzwyklejszych codziennych działaniach, zwracają uwagę na twórczość codzienną i małe innowacje.

Zobacz też: Trening twórczego myślenia.

W zajęciach treningu twórczego myślenia można wykorzystać ćwiczenia programowe tego typu:

Opiekun

Prowadzący: „Mam w dłoniach COŚ, co jest żółte, puchate i bardzo delikatne. Będziemy podawać to COŚ tak, by nie zrobić mu krzywdy. Ostatnia osoba w kręgu (siedząca przy prowadzącym) musi dbać o to COŚ przez całe zajęcia i zwrócić mi je nieuszkodzone, gdy będziemy się rozstawać”. W trakcie zajęć prowadzący dopytuje, czy COŚ jest doopiekowane. Na każdych zajęciach COŚ będzie się zmieniało, np. wielkie i ciężkie, wijące się i piszczące, śliskie i kuliste, lekkie i płaczące, itp..

Prowadzący musi uważać, by na każdych zajęciach „opiekunem” było inne dziecko.

Nastrój

Dzieci siedzą w kręgu, każdy otrzymuje kartki z symbolami pogody (deszcz, słońce, burza), wybiera jeden i kładzie przed sobą.

Indiańskie imiona

Każdy uczestnik ma za zadanie wymyślić sobie dowcipne imię w indiańskim stylu, z tym że musi unikać banału. Opisy mogą być długie i absurdalne.

Portret ITO

Dzieci siedzą przy stolikach, każdy otrzymuje materiały, prowadzący podaje instrukcję: „Nazywam się ITO, nie możesz mnie zobaczyć, możesz mnie usłyszeć – narysuj, jak wyglądam”; prezentacja swojego ITO, opowiadanie, gdzie mieszka, co je, co lubi robić, co mi się w nim podoba, umieszczenie portretów ITO na tablicy.

Wszystkie osoby lata

Uczestnicy dzielą się na grupki według pór roku, w których się urodzili, następnie każda grupa ma narysować na arkuszu swój kwiat, z którego środek i łodyga są wspólne, a płatki należą już do poszczególnych osób. W obrębie płatka każdy ma narysować symbol przedstawiający jego upodobania. Grupa, która już się trochę zna, może potem próbować odgadnąć, który płatek należy do kogo.

Budowa wieży

Dzieci stoją w dwóch rzędach i pojedynczo podchodzą do stolików, na których jedną ręką (wiodącą) budują wieżę z klocków leżących na podłodze, wygrywa grupa, która ułoży najwyższą wieżę.

Wąż

Inne zadanie polega na tym, że uczestnicy chwytają się za ręce tworząc koło i poruszają się po sali tak, by każdy dotknął wcześniej wybranego przez siebie obiektu.

Na początku powstaje chaos i koło się rozrywa.

Przy drugiej próbie trener pokazuje, że działając w grupie też można osiągnąć indywidualne cele, wystarczy tylko wyrażenie potrzeb każdego z osobna i współpraca reszty.

Skarbnica

Zabawa polega na wymienianiu słów według określonych wymogów treściowych. Dzieci wymieniają rzeczy – obiekty np. tylko białe (śnieg, mąka, cukier itp.). Następnie nauczyciel dodaje kolejne kryterium: wymień rzeczy lub obiekty białe i miękkie itp. Nauczyciel może podawać różne kryterium w zależności od opracowywanej tematyki.

Podobieństwa i różnice

Dzieci dobierają się dwójkami i losują pojęcia przeciwstawne np. bogaty - biedny, wysoki - niski, słodki - kwaśny, wolny - szybki itp. Każda z par ma zaprezentować wylosowane pojęcie. Zadaniem pozostałych uczestników jest odgadnięcie, o jakie pojęcie chodziło.

Tworzenie ciągów skojarzeń

Prowadzący tłumaczy, co to są skojarzenia i jak są związane z twórczym myśleniem; dzieci pracują z przykładowym hasłem „jesień”, grupy wybrane losowo (przy pomocy kolorowych kartek) otrzymują hasło i dopisują do niego kojarzące się słowa; odczytywanie ciągów skojarzeń, dopisywanie innych przez pozostałe dzieci.

Plamy atramentowe

Dzieci siedzą w kręgu, na środku leżą odwrócone kartki z plamami, kolejno podchodzą i wybierają jedną kartkę, mówią, z czym kojarzy się rysunek; tę samą kartkę omawiają inne dzieci.

Rymy

Dzieci podzielone na 4 grupy dostają karteczki z 4 wyrazami (każda grupa te same), np.: dama, kłoda, las, burza. Zadaniem jest dopisanie, jak najwięcej rymów. Każda grupa na dużym arkuszu dopisuje swoje rymy do poszczególnych wyrazów. Potem przedstawiciel każdej z grup losuje wyraz, a grupy układają wierszyk z wypisanymi rymami, następnie przedstawiają je pozostałym (w przedstawianiu utworu bierze udział każdy członek grupy).

Snuj się, snuj bajeczko

Prowadzący wprowadza nastrój i zaczyna opowiadać wymyśloną bajkę np. dawno, dawno temu, za lasem, w maleńkiej chatce mieszkała dziewczynka... Kolejne dziecko opowiada dalej dodając jedno swoje zdanie itd. Na zakończenie dzieci podejmują próbę odtworzenia całej bajki. Mogą odegrać ją w formie dramy, scenki rodzajowej lub pantomimy.

Kuferek skarbów

Prowadzący wyciąga z kuferka zgromadzone w nim przedmioty i pokazuje dzieciom. Zadaniem dzieci jest odgadnąć, do czego służy każdy przedmiot. Następnie dzieci wymyślają inne zastosowanie znanych na co dzień przedmiotów.

Personifikacja

Nadajemy cechy ludzkie piórnikowi. Prowadzący naprowadza pytaniami (Co robi? Gdzie mieszka? Kogo lubi?) „Mój piórnik jest…” - wymyślamy przymiotniki określające piórnik na literkę „b”, „d”, itp.

Co by było, gdyby…

…np. ludzie mieli skrzydła? Uczestnicy po kolei wymieniają swoje wnioski i krótko, nawet jednym zdaniem je uzasadniają.

Jak było?

Dzieci na karteczkach piszą liczbę od 1 (nie podobało mi się) do 6 (było super)
i jednocześnie na sygnał prowadzącego podnoszą je do góry.

Rozliczenie opiekuna

COŚ wraca od opiekuna do prowadzącego (w kręgu).

Zachęcam do wspólnej zabawy!

Zobacz też: Jak zachęcić dziecko do nauki?


Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

Redakcja poleca

Chcesz skomentować artykuł? lub wypowiedz się jako gość:

Autor:
Komentarz:
Liczba komentarzy: 1
dodano: 15:08 2010-12-06 przez: rudaneczka (192.168.*.*)
brzmi nieźle
Zamów darmowy newsletter